بانک های منطقه ای اکنون باید با استارت آپ های رمزنگاری همکاری کنند

قانون GENIUS بازار استیبل کوین ایالات متحده را کاتالیز کرده است و بزرگترین بانک های ایالات متحده در حال حاضر در حال کسب درآمد هستند. بانک‌های منطقه‌ای اگر می‌خواهند شکاف دیجیتالی را پر کنند، دسترسی به بازار را برای مشتریان فراهم کنند و درآمدهای فزاینده استیبل کوین را به اشتراک بگذارند، اکنون باید با استارت‌آپ‌های کریپتو شریک شوند. در غیر این صورت، آنها در معرض خطر حذف کامل از بازار توسط همتایان بزرگتر خود هستند.

در چنین فضای تیره و نزولی بازار، استیبل کوین ها به عنوان برندگان غیرمنتظره ظاهر شده اند. به لطف قانون GENIUS متحرک، بازار دارای مهر تأیید نظارتی طولانی مدت است که منجر به افزایش گسترده احساسات مصرف کننده و پذیرش شرکت ها شده است. تقاضا زیاد است، روحیه بالاست و بازار در اوج است. بانک‌های منطقه‌ای نمی‌توانند زمان خود را در کانون توجه‌ها از دست بدهند، و با رشد صعودی بزرگی که برای این کار آماده شده است.

حجم تراکنش های استیبل کوین در سال 2025 به 33 تریلیون دلار رسید و بخش پرداخت های جی پی مورگان تنها در سه ماهه دوم سال گذشته بیش از 4 میلیارد دلار درآمد پس از راه اندازی توکن خود ایجاد کرد. در میان گزارش‌های کنونی از افزایش درآمد در وال استریت، یک چیز برای من واضح است: کسانی که ریسک می‌کنند و روی توانایی خود برای تسهیل تراکنش‌های استیبل کوین سرمایه‌گذاری می‌کنند، مشتریان و درآمد کسب خواهند کرد.

البته تفاوت آشکاری در مقیاس بین چهار بانک بزرگ و بانک های منطقه ای وجود دارد. اما نهادهای منطقه ای برای بهره مندی از این امر نیازی به تسلط بر بازار ندارند. تقاضای مصرف‌کننده به سرعت در حال رشد است، حتی در ایالت‌هایی که انتظار دارید مانند وایومینگ به عنوان پایگاه‌های فیزیکی قوی باشند.

نکته مهم این است که بانک های منطقه ای نیز در این جوامع حضور پررنگی دارند. با استفاده از استیبل کوین‌ها، آنها می‌توانند مشتریان جدیدی را جذب کنند، از جمله افرادی با ارزش خالص بالا که به احتمال زیاد روش‌های پرداخت مبتنی بر ارز دیجیتال را اتخاذ می‌کنند. جذب و حفظ مشتریان دو تا از بزرگترین مشکلاتی است که مدیران در این بانک ها با من روبرو هستند، بنابراین اگر می خواهند پایگاه مشتریان خود را گسترش دهند، استیبل کوین ها باید به یک اولویت استراتژیک تبدیل شوند.

مشکل این است که بسیاری از بانک های منطقه ای در دیجیتالی شدن صنعت عقب مانده اند. بر کسی پوشیده نیست که این مؤسسات دارای محدودیت سرمایه، بودجه میلیارد دلاری بانک آمریکا و جی پی مورگان برای سرمایه گذاری در فناوری جدید، زیرساخت های خصوصی سازگار با استیبل کوین و آزمایش های داخلی را ندارند. سوال باقی می‌ماند: چگونه این بانک‌ها می‌توانند دسترسی سریع و مقرون‌به‌صرفه به بازار استیبل کوین را قبل از اینکه چهار گروه بزرگ با بخش عمده‌ای از تقاضای مصرف‌کننده مواجه شوند، به مشتریان ارائه دهند؟

پاسخ من این است که با استارت‌آپ‌های رمزنگاری چابک و خط مقدم همکاری کنم. صدها استارت آپ پرداخت ارزهای دیجیتال در سراسر ایالات متحده فعالیت می کنند که می توانند به بانک های منطقه ای کمک کنند تا شکاف دیجیتال را پر کنند. به همین ترتیب، بانک‌های منطقه‌ای می‌توانند با استفاده از زیرساخت‌های فناوری پیشرفته استارت‌آپ‌ها، آزمایش‌های پرهزینه داخلی را دور بزنند تا تقاضای مصرف‌کننده را به نحو مؤثرتری برآورده کنند.

در مقیاس بزرگتر، این طرز تفکر قبلاً موفق بوده است. JPMorgan، Standard Chartered و دیگران با انواع کسب‌وکارهای رمزنگاری کوچک و بزرگ، از جمله Coinbase، Circle و استارت‌آپ Digital Asset شراکت دارند. موسسات غیر سنتی مانند Stripe نیز سال گذشته این مسیر را دنبال کردند و پلتفرم صدور استیبل کوین Bridge را برای گسترش پیشنهادات خود خریداری کردند. این قبلاً آزمایش و آزمایش شده است، بنابراین بانک‌های منطقه‌ای اگر می‌خواهند سهمی از غنایم به دست آورند، باید از این روند پیروی کنند.

البته من نسبت به خطرات کور نیستم. بازار استیبل کوین دارای تاریخچه شطرنجی با چالش های اعتباری قابل توجه است و بانک های منطقه ای حق دارند محتاط باشند. وقتی TerraUSD در سال 2022 سقوط کرد، سرمایه‌گذاران 40 میلیارد دلار از دست دادند و من شک ندارم که این موضوع بر ذهن مدیران سنگینی می‌کرد.

اما این چهار سال پیش بود. کریپتو و در واقع استیبل کوین ها دیگر غرب وحشی خدمات مالی نیستند. در واقع، با قانون GENIUS که چارچوب های نظارتی را روشن می کند و حمایت های ضد پولشویی را تقویت می کند، استیبل کوین ها به سرعت در چشم انداز پرداخت های جهانی برای موسسات و مصرف کنندگان رایج تر شده اند.

برعکس، نگرانی در مورد خطرات ناشی از استیبل کوین ها دقیقاً دلیل حیاتی بودن این مشارکت ها است. بانک‌های منطقه‌ای با همکاری با شرکت‌های تنظیم‌شده که از قبل چارچوب‌های فنی دارند، می‌توانند ریسک را کاهش داده و از اشتباهات پرهزینه‌ای که می‌تواند ناشی از نصب سیستم‌های آزمایش‌نشده در داخل باشد، اجتناب کنند.

بزرگترین خطری که بانک های منطقه ای با آن مواجه هستند، اینرسی است. چهار بانک بزرگ ایالات متحده اکنون بیش از نیمی از سود کل صنعت را در اختیار دارند و با افزایش درآمدهای پرداختی، تسلط آنها افزایش خواهد یافت. از آنجایی که مقررات بلوغ می‌شوند و بانک‌های بزرگ سهم بازار را زودتر قفل می‌کنند، بانک‌های منطقه‌ای با فرصت‌های باریکی برای سرمایه‌گذاری بر تقاضای مصرف‌کننده مواجه می‌شوند.

با توجه به اینکه این مؤسسات بزرگ ممکن است نخواهند سهم بالقوه خود از درآمدهای استیبل کوین را در میان هزاران رقیب کاهش دهند، رقابت برای برآورده کردن تقاضای مصرف کنندگان به خوبی و واقعی ادامه دارد. اگر بانک های منطقه ای منتظر بمانند، مزیت رقابتی دیگری را به غول های صنعت هدیه خواهند داد که نمی توانند از دست بدهند.