آیا زمانی که سود واقعی متعلق به سهام است، توکن های رمزنگاری بیش از حد قیمت گذاری می شوند؟

تحلیلگران در Delphi Digital بحث در مورد اینکه آیا توکن های رمزنگاری و سرمایه شرکت می توانند ارزش را بدون ایجاد ادعاهای متضاد به اشتراک بگذارند، تجدید کرده اند.

در یک میزگرد در 15 ژوئیه، تحلیلگر Ceteris گفت که ارزش بازار توکن معمولاً باید کمتر از ارزش تعیین شده به شرکت مربوطه باقی بماند زیرا سهامداران معمولاً بیشتر سود معاملات را دریافت می کنند.

دلفی این بحث را در “آیا رمزهای رمزپایه اساساً شکسته هستند؟” تحت عنوان منتشر شده است. این اپیزود گراس، ونیز و پروژه‌های دیگری را که در آن یک شرکت خصوصی با نماد عمومی فعالیت می‌کند، پوشش می‌دهد.

میزگرد دیجیتال دلفی: چرا توکن ها و ارزش سهام برای همزیستی تلاش می کنند؟

در میزگرد Delphi Digital که در 15 جولای برگزار شد، تحلیلگر Ceteris گفت که زمانی که توکن ها و سهام همزیستی داشته باشند، ارزش بازار توکن ها به طور کلی باید کوچکتر باشد و انتظارات بازار محدودتر باشد، زیرا اکثر … pic.twitter.com/3DcOq1hiUf

— وو بلاک چین (@WuBlockchain) 27 ژوئیه 2026

حقوق صاحبان سهام دارای حقوق واضح تری بر سود شرکت است

سهام به سهامداران حقوق مالکیت یک شرکت را می دهد. Investor.gov خاطرنشان می کند که سهام حق متناسب با دارایی ها و سود یک شرکت را نشان می دهد. سهامداران عادی همچنین می توانند در مورد مسائل شرکت رای دهند و در صورت تایید مدیران، سود سهام دریافت کنند.

یک توکن رمزنگاری ممکن است دارای حقوق متفاوتی باشد. برخی از آنها دسترسی به شبکه، پاداش یا رای اجرایی را ارائه می دهند. دیگران از شرط بندی، تخفیف در هزینه یا پرداخت پشتیبانی می کنند. داشتن یک توکن به طور خودکار به مالک آن ادعای قانونی در مورد درآمد، دارایی ها یا درآمدهای فروش شرکت نمی دهد. حقوق به اسناد، قراردادها و ساختار قانونی پروژه بستگی دارد.

Ceteris استدلال کرد که این تفاوت زمانی که یک پروژه دارای سرمایه گذاران سهام باشد، باید ارزش گذاری نشانه ها را محدود کند. او گفت که بیشتر “سودهای نقدی واقعی” در نهایت به سهامداران سرازیر می شود. مگر اینکه پروژه دارای سیستم مشخصی برای ارسال ارزش به دارندگان باشد، ارزش بازار توکن “باید به طور کلی کوچکتر” باشد.

عدم قطعیت می تواند از ارزش گذاری توکن های متورم حمایت کند

Ceteris گفت، زمانی که پروژه ها مرز بین توکن ها و سهام را نامشخص می گذارند، مشکلات ایجاد می شود. یک شرکت می تواند توکن را به عنوان مرکز یک اکوسیستم به بازار عرضه کند و در عین حال درآمد، مالکیت معنوی، قراردادهای مشتری و حقوق فروش را در حقوق صاحبان سهام حفظ کند. خریداران توکن می توانند دارایی را طوری قیمت گذاری کنند که گویی کل تجارت را پوشش می دهد.

این تنظیمات گروه هایی با علایق متفاوت ایجاد می کند. سهامداران ممکن است از شرکت بخواهند که سود خود را حفظ کند، سرمایه را افزایش دهد یا فروش را دنبال کند. دارندگان توکن می توانند به اشتراک گذاری کارمزد، بازپرداخت، سوختن، یا حاکمیت زنجیره ای قوی تر را انتخاب کنند. مدیریت باید تصمیم بگیرد که کدام طرف ارزش محصول را به دست خواهد آورد.

در فصل دلفی از گراس و ونیز به عنوان نمونه استفاده شده است. او ادعا نکرد که هر ساختار باینری شکست خواهد خورد. سخنرانان بر این موضوع تمرکز کردند که آیا پروژه‌ها نشان می‌دهند که درآمد به کجا می‌رود و آیا دارندگان توکن دارای حقوق اقتصادی قابل اجرا یا برنامه‌ای هستند یا خیر.

ممکن است مدیریت به تنهایی نتواند مشکل را حل کند. همانطور که crypto.news در راهنمای توکن حاکمیتی خود توضیح می دهد، دارندگان می توانند در مورد پروتکل های پیشنهادی رای دهند، اما هر پروژه مشخص می کند که این آرا چه چیزی را کنترل می کند. یک توکن می‌تواند انگیزه‌ها یا به‌روزرسانی‌های فنی را بدون کنترل شرکت صاحب نرم‌افزار مهم و قراردادهای تجاری مدیریت کند.

بازارهای قوی می توانند ضعف ساختاری را پنهان کنند

یان لیبرمن، یکی از بنیانگذاران Delphi Digital، گفت که توکن ها هنوز هم زمانی که شرایط بازار قوی است، می توانند کارایی داشته باشند. افزایش نقدینگی می‌تواند قیمت‌ها را بالاتر ببرد حتی اگر ارتباط توکن با درآمد محدود باقی بماند. سرمایه گذاران ممکن است به جای توزیع جریان نقدی، بر رشد کاربر، فهرست ها یا روایت های بازار تمرکز کنند.

اما لیبرمن گفت که وقتی شرایط تجاری بدتر می شود یا سهامداران به دنبال خروج هستند، ساختار ممکن است تضعیف شود. فروش می تواند شرکت عامل، برند یا دارایی معنوی را به خریدار منتقل کند و در عین حال دارندگان توکن را از معامله خارج می کند. نتیجه بستگی به توافقاتی دارد که شرکت و شبکه را به هم پیوند می دهد.

زمانی که درآمد کاهش می یابد، ریسک نیز می تواند به وجود بیاید. در حالی که سرمایه گذاران سهام ادعاهای رسمی در ساختار شرکت دارند، پشتیبانی رمز ممکن است به تصمیمات شرکت یا آرای مدیریت بستگی داشته باشد. یک پروژه ممکن است انگیزه ها را کاهش دهد، بازپرداخت ها را به تاخیر بیندازد، یا مزایا را تغییر دهد، مگر اینکه قوانین الزام آور مانع از این تغییرات شوند.

سهام همچنین خطراتی مانند رقیق شدن، ورشکستگی و زیان های عملیاتی را به همراه دارد. توکن ها می توانند نقدینگی جهانی و سیستم های زنجیره ای شفاف را ارائه دهند. استدلال دلفی به جای تلقی هر دو دارایی به عنوان ادعاهای برابر، بر قیمت گذاری صحیح این حقوق متفاوت متمرکز بود.

پروژه ها در حال آزمایش اقلام تعهدی ارزش توکن واضح تری هستند

در حال حاضر بسیاری از پروژه های رمزنگاری از سیستم های مرتبط با درآمد برای کاهش شکاف استفاده می کنند. بازخریدها از درآمد پروتکل برای خرید توکن ها استفاده می کنند. Burns به طور دائم توکن ها را از گردش خارج می کند. اشتراک هزینه بخشی از درآمد شبکه را برای شرکت کنندگان واجد شرایط ارسال می کند. هر مدل ارتباط واضح تری بین فعالیت و اقتصاد نشانه ایجاد می کند.

همانطور که crypto.news گزارش داد، Hyperliquid درآمد معاملات را به سمت خریدهای HYPE از طریق صندوق امداد خود هدایت کرد. این مکانیسم بیش از 1.16 میلیارد دلار کارمزد برای خرید توکن تا می 2026 استفاده کرده بود.

در همین حال، Jito پیشنهاد کرد که درآمد DAO برای بازخرید JTO و سوختگی دائمی استفاده شود. این پیشنهاد، سهم خود از درآمد JTX را حداقل تا سه ماهه چهارم سال 2027 به مکانیزم توکن هدایت می کند.

به طور مشابه، برنامه هزینه Uniswap درآمد پروتکل را به رایت UNI در شبکه های پشتیبانی شده تبدیل می کند. به جای ارسال سود سهام مستقیم به دارندگان، سیستم هزینه های پروتکل را به کاهش عرضه توکن نسبت می دهد.

این سیستم ها توکن ها را به سهام تبدیل نمی کنند. مالکان ممکن است هنوز هیچ ادعایی نسبت به دارایی‌های شرکت، سود سهام یا درآمد حاصل از خرید نداشته باشند. با این حال، مکانیسم‌های خودکار و افشا شده اندازه‌گیری تقاضای توکن را از طریق درآمد، حجم بازخرید، تغییرات عرضه و کنترل‌های حاکمیتی آسان می‌کنند.

میزگرد دلفی خواستار کاهش انتظارات در صورت ضعیف ماندن این پیوندها شد. آزمون مرکزی می پرسد کدام نهاد وجه نقد تولید شده توسط کسب و کار را دریافت می کند. زمانی که حقوق صاحبان سهام درآمد ایجاد می کند و توکن اساساً بر اساس تقاضای بازار است، تخصیص هر دو ارزیابی مشابه ممکن است موقعیت اقتصادی توکن را بیش از حد نشان دهد.